زوجی که پس از یک سال ارتباط جنسی مرتب، حاملگی نداشته باشند نابارور تلقی میشوند و در صورت وجود سن بالاتر در خانم ها، پس از 6 ماه عدم حاملگی ناباروری مطرح میگردد. در مجموع 10-15% زوج ها درگیر یکی از اشکال ناباروری میشوند. دلایل متعددی مطرح است و حدودا 50% زوج ها بدلیل وجود عارضه در خانم ها و 50 % به دلیل وجود عارضه در آقایان نابارور هستند. متخصصین زنان اولین مشاور در ایران در این مورد محسوب میشوند که توسط بررسی های انجام شده سعی در شناسایی علت ناباروری زوج ها داشته اند و درمان های مختلف دارویی نیز توسط آنها در درجه اول ارائه میشود. در صورتی که درمان با پروتکل مشخص دارویی به نتیجه نرسد، به زوج پیشنهاد استفاده از درمان های کمکی در ناباروری یا ART میشود که IVF  و ZIFT و ICSI (میکرو اینجکشن) از زمره روش های درمانی است که به بیمار ارائه میشود. در IVF یا لقاح خارجی از رحمی، تخمدان ها با داروی مناسب تحریک شده و امکان دستیابی به بیش از یک تخمک به پزشک داده میشود.  در عین حال امکان ملاقات تخمک و اسپرم در محیط آزمایشگاهی به اشکال مختلف فراهم میشود و به این شکل احتمال ایجاد جنین بیشتر میشود. پس از آن جنین ها در روز سوم تقسیم یا روز پنجم تقسیم به داخل حفره رحم منتقل میشوند. در  روش های فوق بسیاری از موانع موجود در امر لقاح تخمک و اسپرم برداشته میشود

در ZIFT جنین لقاح یافته به درون لوله های رحمی منتقل میشود. در عمل  ZIFT دسترسی به لوله های رحمی توسط لاپاراسکپی امکان پذیر میشود. عمل ICSI یا میکرو اینجکشن یک روش آزمایشگاهی است که توسط جنین شناس انجام شده و اسپرم های انتخاب شده به داخل تخمک تزریق میشوند. نکته مهم در درمان های کمک ناباروری توجه به سن زوجین به ویژه سن خانم ها در زمان شروع درمان میباشد که در تعیین نتایج موفق درمان بسیار حائز اهمیت است و بهتر است روش های درمانی کمکی در سن مناسب و سریع ترین زمان ممکن به بیماران پیشنهاد شود